NeaSmirni.gr

 

09.12.08

Ο ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
μιλάει στο www.neasmirni.gr «για όλα αυτά που έκανε μικρός», για τα μελλοντικά του σχέδια και μας λέει την άποψή του για την ελληνική μουσική σκηνή στις μέρες μας.

[…]

ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΜΙΑ …ΟΡΧΗΣΤΡΑ…

-Θα ήθελα να μου μιλήσεις «Για όλα αυτά που έκανες μικρός». Τι μουσική ακουγόταν στο σπίτι και από που θεωρείς πως έχεις επηρεαστεί;

Όλα ξεκίνησαν μέσα από το σπίτι, από τους γονείς και από τους καθηγητές μου σε χορωδίες, ωδεία κλπ. Η μάνα μου έπαιζε λίγο πιάνο, ο πατέρας μου λίγο ακορντεόν, και έτυχε να έχω συγγενική σχέση με τον Σπύρο Σακκά. Από μικρός ήξερα απ’ έξω κι ανακατωτά την Λιλιπούπολη, με ανέβαζαν σ’ένα τραπέζι. ήμουν και ψευδός… και δεν σταματούσα αν δεν τελείωνα όλο το δίσκο.Άκουγα πολύ Μάνο Χατζηδάκη και κλασσική μουσική λόγω της κλασσικής παιδείας που ξεκίνησα από μικρός. Με πήγανε σε ωδείο όταν ήμουν 5,5 χρονών.

-Ξεκίνησες με βιολί αν δεν κάνω λάθος;

Ναι! Με ρώτησαν: « τι όργανο θέλεις;», κι εγώ απάντησα «βιολί». «Όχι  βιολί !!» μου έλεγαν όλοι, «είναι δύσκολο…». Εμένα μου άρεσε η κίνηση του δοξαριού…δεν είχα ακουμπήσει ποτέ βιολί… Μετά σιγά-σιγά ήρθε το τρομπόνι και αργότερα το μαντολίνο.Την δεκαετία του ’90 υπήρχε μεγάλη άνθιση σε μικρά συγκροτήματα, θυμάμαι ότι σε κάθε γειτονιά υπήρχαν συγκροτήματα, τότε ήταν συνοικιακά και λίγο πιο χύμα τα πράγματα. Άκουγα αρκετά ελληνικό ροκ και όλα αυτά τα μεγάλα ονόματα που έχω την χαρά με κάποιους απ’ αυτούς να έχω συνεργαστεί μέχρι σήμερα.Είχα πάντα μαζί μου μια κιθάρα, παραλίες, εκδρομές, μ’ακολουθούσε παντού. Να σου πω κι ένα σκηνικό: 3η Γυμνασίου, έχουμε πάει εκδρομή με το σχολείο στον Πόρο μονοήμερη, εκείνη την μέρα ήταν εκεί άλλα δέκα σχολεία, χαμός! Εγώ είχα μακρύ μαλλί τότε, σκισμένο τζιν και τέτοια, τελείως αλλού! Ε, λοιπόν, εκείνη την μέρα σιχάθηκα το «Να μ’αγαπάς» (Π.Σιδηρόπουλος). το είχα παίξει 56 φορές. Ερχόταν κάθε κοριτσάκι και μου ‘λεγε: «αχ…μπορείς να μου πεις το «Να μ’αγαπάς»; », και το ‘παιζα εγώ…καταλαβαίνεις…γυναίκες…

-Εκτός από την κλασσική σου παιδεία τι άλλο άκουγες από ξένη μουσική; Υπάρχουν συγκεκριμένα ονόματα-πρότυπα για το κάθε όργανο;

Άκουγα αρκετά ξένο ροκ, Pink Floyd, Led Zeppelin, Nick Cave, Reggae, Jazz. Τώρα για τα πρότυπα.τα ονόματα είναι πολλά. Τα πιο πολλά είναι κλασσικά. Ο jazz τρομπονίστας, Limburg καθώς και ο συνεργάτης και φίλος Αντώνης Ανδρέου. Ξέρεις.υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι Έλληνες μουσικοί  που είναι πιο αναγνωρισμένοι έξω παρά εδώ.

-Παράλληλα με την μουσική με τι άλλο έχεις ασχοληθεί ή ασχολείσαι όλα αυτά τα χρόνια;

Με πολεμικές τέχνες, ασχολούμαι χρόνια με το Hapkido, έχω λάβει μέρος σε αγώνες στην Κορέα και διδάσκω  σε μια σχολή. Είναι κι αυτό μια τέχνη που συνδυάζεται με την μουσική. Βοηθάει το ‘να τ’ άλλο δηλαδή. Όπως και στα μουσικά όργανα έτσι και στις πολεμικές τέχνες μελετάς το ίδιο πράγμα για πολλές ώρες. Το Hapkido, είναι αμυντική τέχνη και πολύ εγκεφαλικό.Πιστεύω πως για να γίνεις καλύτερος μουσικός, δεν αρκεί απλά η εξάσκηση  σ’ένα όργανο, χρειάζεται η γενικότερη εξάσκηση του μυαλού χωρίς παρωπίδες. Πάω για παράδειγμα στα ωδεία και βλέπω έναν συντηρητισμό και μία ελιτίστικη φάση, με την οποία δεν συμφωνώ καθόλου. Η μουσική έχει πολλές πτυχές. Ένας ολοκληρωμένος μουσικός παίζει τα πάντα, ένα κονσέρτο του Bach, μία σονάτα, παίζει ένα ρεμπέτικο, ένα νησιώτικο, παίζει jazz, blues, παίζει reggae. Δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε  κανένα στιλ μουσικής γιατί το καθένα κρύβει την τέχνη και την αξία του.

-Από σπουδές; Αν δεν κάνω λάθος, ήσουν στο τμήμα της Δασολογίας στην Ορεστιάδα;

«Δασολογία» ήταν οι φοιτητικοί μου μήνες όπως συνηθίζω να λέω, ήταν 8 και πέρασα υπέροχα! Έκανα εκπομπή στο δημοτικό ραδιόφωνο παίζοντας ταυτόχρονα και με κιθάρα. Είχαμε μεγάλη ακροαματικότητα! Ακόμα και τώρα μετά τις συναυλίες, έρχονται παιδιά που τότε ήταν στο Γυμνάσιο, τώρα φυσικά έχουν πάρει πτυχίο και μου λένε: «Αλκιβιάδη, σ’ακούγαμε κάθε μέρα στην Ορεστιάδα» κι αυτό είναι πολύ συγκινητικό. Εκεί λοιπόν, είχα νοικιάσει σπίτι, είχα πάρει έπιπλα κλπ. Μετά τους 8 μήνες όμως τα παράτησα όλα και είπα στον πατέρα μου ότι θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με την μουσική. Έπρεπε να γυρίσω στην Αθήνα όπου οι δυνατότητες είναι μεγαλύτερες και οι ευκαιρίες περισσότερες. Έτσι ακολούθησα αυτό που αγαπάω.

Γυρνώντας εδώ ξεκίνησα να δουλεύω σε μουσικές σκηνές και μπουάτ, θέλοντας να βγάζω μόνος μου το ενοίκιο και τα ωδεία μου, είμαστε και τρία αδέλφια βλέπεις. Παράλληλα έπαιζα σε ορχήστρες όπως του Δήμου Αθηναίων, Βόλου, στην ορχήστρα των Χρωμάτων, σε κουαρτέτα και σε ορχήστρα με 12 τρομπόνια. Δεν σου κρύβω ότι είχα σκεφτεί να ακολουθήσω κλασσική καριέρα στο εξωτερικό, τίποτα όμως δεν με γέμιζε όσο η επαφή με τον κόσμο στα μικρά μαγαζιά. Έτσι και ξεκίνησα, με δυσκολίες όμως.  Έζησα από κοντά το πως λειτουργεί το σύστημα εδώ, στις μεγάλες ορχήστρες κλπ. Πρέπει δηλαδή να πεθάνει κάποιος για να πάρεις την θέση του…αλά ελληνικά…ξέρεις…, είμαστε εκατό χρόνια πίσω. Λέμε για τους Αλβανούς, αλλά η Αλβανία έχει τρεις μουσικές ακαδημίες ενώ η Ελλάδα έχει το Fame Story.

Βέβαια είχα «δουλέψει» πολύ στην παραλία, σε άπειρα ξενύχτια με φίλους , παίζοντας με μια κιθάρα και δυο μπύρες γύρω από μια φωτιά. Τότε υπήρχαν αυτά, τώρα αν ανάψεις φωτιά στην παραλία στην έχουνε πέσει (γέλια). Έτσι μας άρεσε να περνάμε κι εγώ είχα ενσωματώσει τον ρόλο του jukebox στην παρέα. Αυτό όμως που έχει σημασία, είναι να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό, είτε παίζεις στην παραλία είτε στο Μέγαρο. Το Α και το Ω είναι η επαφή με τον κόσμο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αμοιβή και αν χαθεί αυτό, χάνονται όλα. Μου δίνει ένα απίστευτο συναίσθημα.

-Στέκια-μαγαζιά-μουσικές σκηνές, που σου αρέσει να συχνάζεις;

Εκεί που προτιμάω να συχνάζω είναι το σπίτι μου γιατί η αλήθεια είναι πως τελευταία δεν με βλέπει και πολύ. Πηγαίνω αρκετά σε συναδέλφους-φίλους-μουσικούς, με ενδιαφέρει να δω τα προγράμματα τους και φυσικά να ακούσω νέους καλλιτέχνες.

-Θα ήθελα να μου μιλήσεις λίγο για τον τρόπο που γράφεις ένα τραγούδι. Πιστεύεις πως το κάθε τραγούδι υπάρχει μέσα σου και με το κατάλληλο ερέθισμα βγαίνει στην επιφάνεια, δίνοντας του εσύ τη τελική του μορφή; Ή το δημιουργείς εξ ολοκλήρου με χαρτί και μολύβι;

Θα σου μιλήσω πρώτα για το ιδανικό. Εγώ πιστεύω ότι από κάπου έρχεται όλο αυτό. Είναι φοβερό το συναίσθημα, υπερένταση, σαν να φλέγεσαι…συνήθως γράφω ταυτόχρονα μουσική και στίχο. Ποτέ δεν λέω τώρα θα κάτσω να γράψω ένα τραγούδι, όσες φορές το έχω κάνει, δεν έχει βγει καλό! Στην περίπτωση τώρα που μου δώσει κάποιος στίχους, ρίχνω μια γρήγορη ματιά αλλά η πρώτη ουσιαστική επαφή, που για μένα είναι πολύ σημαντική, θέλω να γίνεται στο σπίτι μου όπου παίρνει και την μορφή τραγουδιού. Το «Γαμώ την καταδίκη μου» έτσι έγινε. Είχε έρθει στον Ζυγό πριν από δύο χρόνια ο Παυριανός και μου λέει «έχω ένα στίχο για σένα». Δεν το κοίταξα επί τόπου, γύρισα σπίτι και με το που το άνοιξα βγήκε με την μία. Αυτό είναι το ιδανικό.

-Από που αντλείς έμπνευση και ποια είναι τα θέματα σε απασχολούν περισσότερο;

Κοίτα, ακούγεται λίγο κοινότυπο αλλά η αλήθεια είναι πως αντλώ έμπνευση από τα πάντα, απ’ όλα αυτά που θα ‘πρεπε να προβληματίζουν τον καθέναν από εμάς. Όσο πάει η εποχή γίνεται όλο και πιο δύσκολη και αν είναι να περιμένουμε απτήν τηλεόραση για να μας προβληματίσει με ότι αυτή θεωρεί σημαντικό, καήκαμε!Πιστεύω πως στις μέρες μας χάνεται πολύ γρήγορα η παιδική αθωότητα και αυτό το βλέπω και από τους μαθητές μου στα ωδεία. «Πόσα πτυχία θ’αποκτήσω για να μην υπάρχω μ’αυτή την λάμψη ενός παιδιού» όπως έχω γράψει.  Ένας άλλος στίχος του φίλου και στιχουργού Ισαακ Σούση που με εκφράζει απόλυτα λέει: «Είμαι μια μάζα από φωτιά και στεναχώρια». Αυτός ο στίχος εκφράζει πιστεύω όλη την γενιά μου που θέλουμε να κάνουμε την επανάστασή μας και δεν μπορούμε. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι οι πορείες, που ακόμα κι αυτές έχουν χάσει το νόημά τους. Καθημερινά γίνονται πορείες στο κέντρο, η αστυνομία τις διασχίζει συνοδεύοντας πολιτικά πρόσωπα και όλη την ταλαιπωρία την τρώμε εμείς οι ίδιοι. Μήπως πρέπει τελικά να βρούμε κάποιο άλλο μέσο;Βλέπεις το «μέσον» της εποχής είναι η τηλεόραση. Να σου πω ένα προσωπικό παράδειγμα: Στην γειτονιά μου με κοιτούσαν με μισό μάτι, σκοτεινά ρούχα, περίεργο κούρεμα, σκουλαρίκια, τεράστιες θήκες από όργανα στην πλάτη που μοιάζουν με μπαζούκας. Από τότε που με είδαν στην τηλεόραση μου μιλάνε στον πληθυντικό. Δεν είναι λίγο περίεργο αυτό;

-Σε αποκαλούν άνθρωπο ορχήστρα. Βιολί-τρομπόνι-μαντολίνο-κιθάρα-πιάνο-κρουστά. Τι απ’όλα αυτά δεν θα αποχωριζόσουν ποτέ; Αν μετακόμιζες για παράδειγμα.

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο χαρακτηρισμός μου θυμίζει κάτι από Mary Poppins, η από τσίρκο.μυρωδιά από pop-corn. το κορίτσι λάστιχο και τέτοια.(γέλια). Είναι δύσκολο ν’αποφασίσω αλλά στο παράδειγμα της μετακόμισης θα έπαιρνα μαζί την κιθάρα μου γιατί πρέπει να γράψουμε και κανά κομματάκι αν μας έρθει. (γέλια) Παρ’ όλα αυτά σ’αυτό το σημείο πρέπει να σου πω πως αν μου έρθει να γράψω ένα τραγούδι, το συναίσθημα είναι τόσο έντονο που καμιά φορά δεν χρειάζομαι όργανο. Για παράδειγμα «Το τραγούδι του ουρανού» γράφτηκε στην Σκοπιά όταν ήμουν φαντάρος.

-Μετά την κυκλοφορία του πρώτου προσωπικού σου δίσκου και την συμμετοχή σου όλα αυτά τα χρόνια σε μεγάλα αλλά ταυτόχρονα αξιόλογα σχήματα, θα ήθελα να μου μιλήσεις «για όλες τις στιγμές που σου γελούν»; Ποια είναι τα όνειρά σου από εδώ και πέρα;

Από μικρός λόγω της περιοχής που βρίσκεται το πατρικό μου (Βύρωνας) παρακολουθούσα όλες τις συναυλίες που γίνονταν εκεί. Έχω προλάβει τον Μάνο Χατζηδάκη να παίζει στο θέατρο Βράχων. Επίσης ήμουν παρών την ημέρα που έδωσαν το όνομα της Μελίνας Μερκούρη στο θέατρο με την παρουσίας της ίδιας. Ήταν λοιπόν παιδικό μου όνειρο το να παίξω εκεί και αυτό επιτεύχθηκε πριν από 4 χρόνια όταν παίξαμε με τον Λαυρέντη, τον Τσακνή και τον Πλιάτσικα. Θα ήθελα όμως να παίξω και σαν σόλο καλλιτέχνης, να γεμίσω δηλαδή το θέατρο παίζοντας δικά μου τραγούδια, «εντός έδρας».

-Υπάρχει κάποιος Έλληνας καλλιτέχνης εκτός απ’όλα αυτά τα μεγάλα ονόματα που έχεις δουλέψει κατά καιρούς, που θα ήθελες να συνεργαστείς μαζί του;

Με γεμίζει περισσότερο το να βρίσκομαι επί σκηνής με αγαπημένους φίλους. Όπως θα γίνει και στην παρουσίαση του δίσκου μου στις 16 Δεκεμβρίου και όπως έγινε στην συναυλία που οργάνωσα στο Οβριόκαστρο του Δήμου Κερατέας.

-Που μπορεί να φτάσει ένας Έλληνας τραγουδοποιός και πόσο εύκολο είναι να μην χάσει τον αρχικό προορισμό του στο ελληνικό star system;

Υπάρχει μεγάλη έλλειψη συλλογικότητας στον χώρο. Ο καθένας κοιτάει τον εαυτούλη του. Τα λεφτά δεν είναι αυτοσκοπός και το λέω ειλικρινά. Αν μπορούσα να καταφέρω σε 20 χρόνια ο κόσμος να σιγοτραγουδάει έστω και ένα τραγούδι μου και ταυτόχρονα να περνάω το ίδιο καλά με τώρα χωρίς να χρωστάω, θα ήμουν ευτυχισμένος. Θέλω να ζω αξιοπρεπώς κάνοντας αυτό που αγαπάω. Όλη μέρα στο στούντιο, και το βράδυ συναυλίες. Ο μεγάλος βιολιστής Menuhin, όταν τον ρώτησαν πότε είπατε στον εαυτό σας «τώρα έπαιξα καλό βιολί» ; Aπάντησε πως όταν φτάσεις να πεις «παίζω καλό βιολί» θα είσαι 90 χρονών και δεν θα μπορείς να παίξεις πια από την αρθρoίτιδα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Γιάννης Κοτιλέας

Αναδημοσίευση από: neasmirni.gr


Comments are disabled.