freddo interview

Τον γνωρίσαµε από το τραγούδι «Γαµώ την καταδίκη µου» και τον λατρέψαµε αµέσως. Φέτος εµφανίζεται στην «Ακτή Πειραιώς», µαζί µε τον Γιάννη Ζουγανέλη, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον Σάκη Μπουλά και τον Μπάµπη Στόκα. Πολυτάλαντος και πολυάσχολος, ο µαγευτικός Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος µας µιλάει για όλα

Από τη Μάρθα Κυριακοπούλου

Ο κόσµος σε αποκαλεί «άνθρωπο ορχήστρα». Τελικά πόσα µουσικά όργανα παίζεις;
Αυτό είναι κάτι που µου το έχει κολλήσει ο κόσµος και µου αρέσει, γιατί έχει κάτι από τσίρκο, ξέρεις όπως ο Μπάµπης ο Σουγιάς, το Κορίτσι Λάστιχο. Πολλά παιδάκια µάλιστα φωνάζουν στο δρόµο «Α αυτός που παίζει τα πολλά όργανα µε την κοτσίδα». Βασικά, είµαι τροµπονίστας διπλωµατούχος, στο βιολί πάω για δίπλωµα, κλασικό µαντολίνο έχω κάνει αρκετά χρόνια, αλλά στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζεται σαν βασικό όργανο. Από εκεί και πέρα παίζω πολλά όργανα σε αρκετά καλό επίπεδο, δηλαδή πιάνο, κιθάρα, φυσαρµόνικα, µπουζούκι, µπαγλαµά.

Πώς και σε τόσο µικρή ηλικία ασχολείσαι µε τη διδασκαλία;
Φέτος, κλείνω δέκα χρόνια. ∆ιδάσκω σε ωδείο από 18 χρόνων! Εχω µαθητές απ’ όλες τις ηλικίες. Το κάνω κυρίως από χόµπι, γιατί πάντα έχεις πράγµατα να πάρεις από τα παιδιά. Κάποια λάθη που είχα εγώ από κάποιους δασκάλους, προσπαθώ να µην τα κάνω στα παιδιά. Κάποια άλλα βέβαια είναι αναπόφευκτα.

Το µικρόβιο της µουσικής πότε µπήκε µέσα σου;
Οταν ήµουν πεντέµισι χρόνων µε πήγε η γιαγιά µου σε ένα ωδείο. Με ρώτησαν τι όργανο ήθελα να επιλέξω και εγώ είπα βιολί. Ολοι µου έλεγαν να µην πάρω βιολί γιατί είναι το πιο δύσκολο και εγώ όσο µου έλεγαν όχι από αντίδραση επέµενα! Τελικά ξεκίνησα το βιολί, που λένε ότι είναι ο βασιλιάς των οργάνων, επειδή είναι άταστο, δηλαδή δεν έχει χωρίσµατα. Μετά σιγά σιγά ήρθε το τροµπόνι. Κάναµε αποκέντρωση µε τους γονείς µου, από Βύρωνα που µεγάλωσα πήγαµε Κερατέα. Ηµασταν σε έναν λόφο εµείς και τα τσακάλια ένα πράγµα! Οπότε, µου ήταν πολύ εύκολο να µελετάω τροµπόνι και όλα τα όργανα χωρίς να ενοχλώ, ακόµα και στις τέσσερις το πρωί. Εκεί λοιπόν πήγα στη φιλαρµονική, όπου έτυχε να υπάρχει ένας εξαίρετος µουσικός, ο Θάνος Αναστόπουλος και γνώρισα το τροµπόνι. Αργότερα πήγα σε ωδείο και τελείωσα µε τον Κώστα Αυγερινό, που είναι «πρώτο τροµπόνι» στην Κρατική, ο οποίος ήταν εξαιρετικός δάσκαλος. Από εκεί και πέρα γρατζούναγα και κιθάρα, σε παραλίες, εκδροµές, γενικά ήµουν πάντα µε µια κιθάρα. Ο τύπος µε το µαλλί, τα σκισµένα και την κιθάρα!

Στην εφηβεία σου, εκεί στα µέσα των 90’s, ήταν µια περίοδος που αναδύθηκαν πολλές καινούργιες µπάντες. Εσύ συµµετείχες σε κάποια µπάντα ως έφηβος;
Ναι, πραγµατικά υπήρχε άνθιση. Εγώ πιτσιρικάς έπαιζα σε τρεις, τέσσερις µπάντες. Κάναµε και live σε µικρούς χώρους. Εντάξει ήταν πολύ δύσκολα τα πράγµατα, κουβαλάγαµε -όπως και τώρα βέβαια- όλη την «προίκα» που λέµε. Γενικά για τους νέους είναι δύσκολο σε όλες τις εποχές, τώρα βέβαια είναι ακόµα πιο άγρια τα πράγµατα και θα είναι ακόµα πιο δύσκολα και άγρια για τη γενιά που έρχεται.

Είναι όντως περίεργα τα πράγµατα την εποχή που ζούµε.
Κοίτα, το καλό είναι ότι η νέα γενιά δεν µεγαλώνει µε αυταπάτες. Εµείς µεγαλώσαµε και λίγο στο παραµύθι και όχι µόνο εµείς, αλλά και οι γονείς µας. Σήµερα τα πράγµατα είναι ξεκάθαρα. Ενα παιδί βλέπει τη σύγκρουση, βλέπει την αλήθεια και το ψέµα. Οπως λέω και σε ένα κοµµάτι µου «Το τραγούδι τ’ ουρανού», «Πόσα πτυχία θα αποκτήσω για να µην υπάρχω;». Στο δεύτερο άλµπουµ είναι και ένα κοµµάτι αφιερωµένο σε αυτούς τους φίλους, από τη γενιά τη δικιά µας, που συνάντησαν δυσκολίες.

Στην πιο εναλλακτική σκηνή είναι φαντάζοµαι και δυσκολότερα τα πράγµατα…
Ηταν ξεκάθαρα τα πράγµατα επειδή δεν έχω την κατάλληλη κώµη και τους κοιλιακούς! Οχι ότι έχω κάποιο πρόβληµα µε τα παιδιά που υποστηρίζουν αυτή την εικόνα. Είναι το γιατί το κάνεις. Το κάνεις για τα φράγκα; «Ο.Κ.». Το κάνεις για να σε βλέπουν και να σε χαιρετάνε στο δρόµο; Εµένα µου αρκεί να ανεβαίνω στη σκηνή και να παίρνω ενέργεια από τα µάτια του κόσµου. Αυτό δεν µπορεί να µου το αλλάξει τίποτα. Ή για παράδειγµα όταν είδα στο youtube παιδιά να παίζουν τα κοµµάτια µου µε µια κιθάρα, µε έπιασαν τα κλάµατα, γιατί έβλεπα τον εαυτό µου στην εφηβεία µου. Για µένα αυτό είναι το όνειρο και είµαι τυχερός που το ζω.

Η δεύτερη δισκο­γρα­φική δουλειά σου πότε θα κυκλο­φορήσει;
Θα κυκλοφορήσει προς τη άνοιξη. Στον πρώτο δίσκο ξεκινήσαµε να ηχογραφούµε το 2003 και κυκλοφόρησε το 2008, γιατί έφαγα «Χ» από όλες τις εταιρείες. Ακόµα και από την εταιρεία που είµαι τώρα δύο «Χ» έχω φάει! Τώρα είµαι στην Legend στο label του Ηλία του Μπενέτου, που ήταν ο πρώτος που είδε κάτι σ’ εµένα και µε πίστεψε.

Οταν θες κάτι, πολύ, το πετυχαίνεις.
Κοίτα δεν πιστεύω αυτό που έλεγε ο Coelho, πως όταν θες κάτι πολύ όλο το σύµπαν συνωµοτεί για να το αποκτήσεις. ∆εν αρκεί το να στείλεις το µήνυµα. Πιστεύω ότι εµείς το καθορίζουµε. ∆ηλαδή άµα βγεις στον δρόµο και ρωτήσεις, οι εννιά στους δέκα θα σου πουν ότι θέλουν να γίνουν τραγουδιστές.

Ή ηθοποιοί!
Ε, ναι! Το θέµα είναι από εκεί και πέρα τι κάνεις. Και εννοώ τι εφόδια και τι βάσεις έχεις για να ακολουθήσεις αυτό που θες, αλλά και πόσο το κυνηγάς. Πρέπει να εξελίσσεσαι συνεχώς, να µαθαίνεις καινούργια πράγµατα. Η µουσική ούτως ή άλλως δεν τελειώνει ποτέ. Ο Menuhin, ένας µεγάλος βιολιστής, ήταν παιδί θαύµα και έφτασε να λέει λίγο πριν πεθάνει ότι όταν µπορείς να πεις ότι παίζεις καλό βιολί, είσαι 90 χρόνων και δεν µπορείς να παίξεις από την αρθρίτιδα.
Γενικά απ’ ό,τι έχω καταλάβει, έχεις περάσει πολλές δυσκολίες για να φτάσεις εδώ που είσαι τώρα…
Τι να σου πω τώρα… Να φανταστείς ακόµα ξεχρεώνω την παραγωγή του πρώτου µου δίσκου, γιατί φυσικά την έκανα µόνος µου. Οπως και του δεύτερου. Γενικά πρέπει να είσαι πιστός σε αυτό που κάνεις και να το πιστεύεις. Το υλικό είναι το θέµα, αυτό που θες να πεις. Από εκεί και πέρα τι να σου πω; Εχω πάει σε εταιρεία για δεύτερη φορά, που στο δεύτερο ραντεβού ξυρίζεσαι κιόλας, φοράς τα καλά σου. Πριν µπω µέσα λοιπόν, έχω δει δύο τεράστιες σακούλες δίπλα σε δύο κάδους, γεµάτες µε demo και δουλειές και πάνω πάνω ήταν η δική µου! Εκεί είναι δύσκολο να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις. Εκεί απλά ή τα παρατάς ή συνεχίζεις να παλεύεις. Η πλάκα είναι ότι, επειδή ήδη δούλευα µε κάποιους καλλιτέχνες, ερχόντουσαν παιδιά και µου ζητούσαν να τα βοηθήσω και όταν τους έλεγα ότι ούτε τον εαυτό µου δεν µπορώ να βοηθήσω, δεν µε πίστευαν. Με πέρναγαν για ψώνιο!

Πες µας λίγο για τον επερχόµενο δίσκο.
Η δεύτερη δουλειά που ετοιµάζω έχει τίτλο «Τι να γίνεται άραγε εκεί πάνω». Ουσιαστικά είναι ένα κοµµάτι αυτό, που µάλιστα είναι δώρο από τα δύο µου αδέρφια, στίχο έχει γράψει ο µεγάλος και µουσική ο µικρός. Χάρης και Οδυσσέας, Κωνσταντόπουλοι και οι δύο! Το κοµµάτι µιλάει για κάποιους καλλιτέχνες που η γενιά η δικιά µας δεν πρόλαβε να τους γνωρίσει, αλλά είναι µες το κεφάλι µας.

Καλλιτέχνες όπως;
Οπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σιδηρόπουλος, ο Jim Morrison, η Πολυδούρη, ο Καρυωτάκης και πολλοί άλλοι. Υπάρχουν και αρκετές συµµετοχές µέσα στον δίσκο, γιατί υπάρχει και µια οµάδα ανθρώπων που είναι ακόµη εδώ. Γίνεται ένα παιχνίδι µε τους πάνω και τους κάτω ας πούµε. Στον καινούργιο δίσκο υπάρχει και ένα κοµµάτι αφιερωµένο στη γενιά τη δικιά µας, όπως σου είπα και πριν. Εγώ είχα φίλους που ήταν πρώτοι, καλοί µαθητές, που µπήκαν στη σχολή που θέλανε και αγαπούσαν και τελείωσαν µε υψηλό βαθµό στο πτυχίο και τώρα δουλεύουν σε καφετέριες. Και δεν το λέω υποτιµητικά, γιατί έχω περάσει και εγώ από αυτές τις δουλειές. Το λέω µε µια πίκρα.

Είσαι «ροµαντικός» χαρακτήρας;
Είµαι πολύ ροµαντικός και αυτό τις περισσότερες φορές δεν είναι καλό. Ειδικά στη δουλειά. Αλλά αυτά τα πράγµατα που παίρνεις από την οικογένειά σου δεν αλλάζουν. Είναι αυτό που λένε ότι ο χαρακτήρας των αντρών φαίνεται στον στρατό. Εγώ ποτέ δεν µπορούσα να ξέρω ότι εγώ είµαι έξω και ο άλλος είναι µέσα για να είµαι έξω εγώ.

Εχεις κάποιους καλλιτέχνες πρότυπα;
Πρότυπά µου είναι καλλιτέχνες όπως ο Μάνος Λοΐζος, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο ∆ιονύσης Σαββόπουλος, όπου όταν µάλιστα ήρθε στο φετινό πρόγραµµα και του άρεσε αυτό που κάνω και µου έσφιξε το χέρι πάνω στη σκηνή, ήµουν έτοιµος να βάλω τα κλάµατα. Ή όταν µε συνάντησε στην ΕΡΤ ο Μάνος Ελευθερίου και µου είπε ότι του άρεσε ο δίσκος και συγκεκριµένα το «Νηπενθές» και το «Γαµώ την καταδίκη µου».

Αλλες ασχολίες πέραν της µουσικής έχεις;
Ο Μιχάλης Ροζάκης, αυτός που µε έκανε µουσικό µε όλη την έννοια του όρου, ήταν και δάσκαλός µου στις πολεµικές τέχνες, στο hapkido. Είµαι δάσκαλος και εγώ. Γενικά στην Ελλάδα οι πολεµικές τέχνες είναι λίγο παρεξηγηµένες. Το hapkido που ασχολούµαι εγώ είναι µια κορεατική πολεµική τέχνη και έχει να κάνει µε το να εκµεταλλεύεσαι τη δύναµη του αντιπάλου. Εχω πάρει και ασηµένιο µετάλλιο στην Κορέα, στα νιάτα µου! Οι πολεµικές τέχνες σε µαθαίνουν να ελέγχεις το σώµα σου και τα νεύρα σου. Το να µελετάς πολεµικές τέχνες είναι το ίδιο µε το να µελετάς ένα κονσέρτο!

Υπάρχει κάτι στη µουσική που θα ήθελες να κάνεις στο µέλλον;
Αυτό που θα ήθελα να κάνω πολύ, κάποια στιγµή, είναι να κάνω µουσική για κινηµατογράφο. Για ελληνικό κινηµατογράφο, αλλά µε προδιαγραφές εξωτερικού! Φέτος έκανα για ένα ντοκιµαντέρ για το Οµβριόκαστρο, που είναι αρχαιολογικός χώρος στην Κερατέα και θέλουν να τον κάνουν χωµατερή. Το έκανα µε δικά µου µέσα, ήταν πολύ δηµιουργικό και µου άρεσε πολύ, θα παιχτεί και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το όνειρό µου είναι να κάνω µια ελληνική ταινία, αλλά να ακούς µέσα ορχήστρες, όπως υπάρχουν ακόµα και στο τελευταίο κινούµενο σχέδιο, που ακούς ολόκληρη συµφωνική από πίσω!


Comments are disabled.