City Press

ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ: «Με είχαν απορρίψει όλες οι δισκογραφικές»
Ντέπυ Κουρέλλου
21-07-2009

Ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος ανήκει στη νέα γενιά της ελληνικής ροκ σκηνής. Με πολυετείς μουσικές σπουδές, τις οποίες συνεχίζει, ο Αλκιβιάδης παίζει πληθώρα μουσικών οργάνων (βιολί, τρομπόνι, μαντολίνο, κιθάρες κ.ά.), έχει πτυχίο αρμονίας και έχει συνεργαστεί σχεδόν με όλους τους δημιουργούς και τραγουδιστές της έντεχνης και ροκ σκηνής σε live εμφανίσεις αλλά και ηχογραφήσεις δίσκων. Με εντατική δουλειά, διαρκή ανησυχία για οτιδήποτε αφορά την εξέλιξη της μουσικής και ένα CD, εξηγεί γιατί το «Γαμώ την καταδίκη μου» δεν είναι ένα εύπεπτο κομμάτι.

Ξεκίνησες βιολί στα πέντε σου, σπούδασες τρομπόνι, παίζεις πολλά μουσικά όργανα, έφτιαξες συγκροτήματα ως έφηβος και κυκλοφόρησες το πρώτο σου CD, με τίτλο «Γαμώ την καταδίκη μου», στα 25 σου. Τελικά η μουσική είναι το πεπρωμένο σου;

Έγιναν διάφοροι κύκλοι μέχρι να πω ότι θα κάνω αυτό, αλλά, ναι, η μουσική ήταν πάντα κυρίαρχη στη ζωή μου. Στην ηλικία των πέντε ετών η γιαγιά μου με πήγε στο ωδείο να μάθω ένα μουσικό όργανο. Διάλεξα το βιολί, μετά γνώρισα το τρομπόνι… Τώρα βρίσκομαι στη Σχολή Μουσικών Σπουδών, μελετώ κλασικό μαντολίνο. Κάποτε ήθελα να πάω έξω να γίνω σολίστας. Στη Βοστώνη ή στην Ιταλία. Τελικά συμμετείχα εδώ σε κλασικές ορχήστρες. Αλλά μου συνέβη αυτό που έχει πει ο κ. Δήμος Μούτσης: «Άφησα τις ορχήστρες γιατί δεν ήθελα να περιμένω να πεθάνει ο μπροστινός μου για να πάρω μια θέση».

Πότε συνέβη αυτό;

Μια βραδιά στο Μέγαρο Μουσικής με τη Συμφωνική του Δήμου Αθηναίων έπιασα τον εαυτό μου να βαριέται και να σκέφτομαι τι καλά θα ήταν να ήμουν στους «Βάτραχους» ή σε μια μπουάτ. Μπορεί να είμαι μικρός, αλλά τις πρόλαβα (γέλια). Προτιμώ τους μικρούς χώρους. Βλέπεις, όλοι οι καλλιτέχνες είναι λίγο βαρεμένοι, με την καλή έννοια.

Και με τους μεγαλύτερους δεν τα πας άσχημα, πάντως. Πολύ μεγάλη ιστορία να είσαι στην ίδια σκηνή με κάποια από τα «τέρατα» της ελληνικής ροκ. Στο «Ζυγό», στο «Σταυρό του Νότου» με τον Πλιάτσικα, τον Μαχαιρίτσα…

Η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ τυχερός. Εγώ έπαιζα πάντα σε μπαράκια. Σε ένα τέτοιο, στην «Αρχιτεκτονική», όπου βρισκόμουν με τα Σύννεφα με Παντελόνια, με άκουσε ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο οποίος με κάλεσε κάποιους μήνες μετά να συμμετάσχω στην μπάντα του. Έτσι έγινα επαγγελματίας μουσικός, αν θες. Εκείνος που μου έδωσε χώρο να πω τα κομμάτια μου ήταν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Αλλά, ξέρεις, πάλεψα γι’ αυτά, για να τους αποδείξω πως μου αξίζει να μοιράζομαι μαζί τους τη σκηνή.

Η «Διαμαρτυρία των γιασεμιών», ο «Πόλεμος» είναι κομμάτια με έντονο το αίσθημα της διαμαρτυρίας. αντίθετα, άλλα είναι πιο κωμικά, στα όρια της φάρσας.

Γενικότερα, σαν ακροατής δεν μου αρέσει να παίρνω ένα CD στα χέρια μου και από τη μονοτονία να αναρωτιέμαι πότε έφτασα στο 6ο κομμάτι. Να μην περιέχει μουσικές εναλλαγές. Πολλοί μου λένε «πώς θα ξεχωρίσουν οι όμορφες λατινογενείς μπαλάντες σου όταν προβάλλεις τα εύπεπτα τραγουδάκια;». Με τον Γιώργο τον Παυριανό, που συνεργαστήκαμε στο στίχο, είπαμε πως το «Γαμώ την καταδίκη μου» είναι κάτι που έχουν ξεστομίσει όλοι. Και είναι άμεσο και πρέπει να έχει θέση στο CD. Στην Ελλάδα μας αρέσουν οι ταμπέλες. Αν ο δίσκος μου λεγόταν «Τα άλογα ανθίζουν εύκολα την άνοιξη δραπετεύοντας από τον ουρανό», δεν θα μιλούσαμε μαζί. Για το CD μου ξεκίνησα ηχογράφηση το 2003 και κυκλοφόρησε το 2008. Είχα φάει απόρριψη από όλες τις εταιρείες. Έχω δει το demo μου στα σκουπίδια λίγο πριν από κάποιο ραντεβού μου. Επένδυσα, όμως, και πιστεύω στο υλικό του.

Ανήκεις και εσύ σε εκείνη την κατηγορία καλλιτεχνών που καταδεικνύουν το myspace ως την ταφόπλακα της δισκογραφίας;

Όχι. Η ταφόπλακα είναι οι εταιρείες. Εμένα προσωπικά και το myspace και το facebook με έχουν βοηθήσει. Εγώ επικοινωνώ στο Internet. Τα ανεβάζω όλα εκεί.

Πες μου για το Φεστιβάλ Οβριόκαστρου, που ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή.

Ναι, ήταν μια σημαντική προσπάθεια, που γίνεται από το Τοπικό Συμβούλιο Νέων και το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Κερατέας προκειμένου να μη γίνει χωματερή ο αρχαιολογικός χώρος του Οβριόκαστρου, στην Κερατέα.

Είναι συγκινητική η προσπάθεια που κάνουν τόσο καιρό τα παιδιά και οι κάτοικοι εκεί με σκοπιές, περιφρουρήσεις προκειμένου να σώσουν το λόφο. Έτσι διοργανώθηκε ένα τετραήμερο καλλιτεχνικό φεστιβάλ μουσικής, χορού, θεάτρου, με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών, από τον Μαχαιρίτσα μέχρι τον Μουζουράκη.

Η είσοδος ήταν ελεύθερη γιατί θέλουμε να δείξουμε τη δύναμή μας κι όχι να κερδίσουμε κάτι.


Comments are disabled.